آثار و میراث ملی 3

در نوشتار قبل اشاره شد که میراث فرهنگی دارای دو بُعد متفاوت است . الف / میراث فرهنگی مادی . ب/ میراث فرهنگی معنوی . این مقاله را با توضیحاتی در این دو بُعد آغاز می کنم.
میراث فرهنگی مادی به آثاری گفته می شود که قابل دیدن و لمس کردن است .

مثل بناهای تاریخی ، اشیای موزه ای ، از این رو ابعاد مادی میراث فرهنگی از دیرباز به سبب ماهیت و ویژگی های صوری خود شناخته شده بودند . ارزش های آن کم و بیش در هر دوره مورد تاکید قرار گرفتند ، تخریب آن محسوس و قابل دیدن بود و اهمیت بازسازی ، حفاظت و نگهداری آن پیوسته آشکارا بود . از دیگر سو میراث فرهنگی معنوی گنجینه زنده بشری به شمار می رود و بازتاب مجموعه ای از فرآیندهای ذهنی است که در یک جامعه در دوره های گوناگون تاریخی شکل می گیرد و با اصولی ثابت و قابل شناخت به خلاقیت های صوری و مادی منجر شده و پیوسته بازتابی از نیازها و نیز پاسخ به آن نیازها را در خود داراست .

 

هنجارها و قانونمندی های این مجموعه پیوسته به گونه ای ناخودآگاه و روایی و سنتی از نسلی به نسل دیگر منتقل و آموخته شده و معیارهای ارزشی آنها همیشه مورد احترام جمعی قرار می گیرد  که از آن جمله است زبان (گویش های رایج – گنجینه نام ها) دانش سنتی ( معماری سنتی ، طب سنتی ، نجوم سنتی) اساطیر (باور داشت ها ، اعتقادات تاریخی روایی ، آیین ها و مراسم) فولکور (قصه ها و ادبیات روایی ، موسیقی سنتی ، ترانه ها و آوازهای سنتی) نمودهای حرکتی (حرکات و نمایش سنتی ، بازی های سنتی ، نمایش های آیینی) نمودهای مادی صنایع دستی (طرح ها و نمادهای سنتی ، نقاشی ، کنده کاری ، مجسمه سازی ، سفال ، جواهرسازی ، پوشاک ، فرش و…)

تا پیش از انقلاب مشروطیت ، هیچ قانونی برای میراث فرهنگی تدوین نشده بود و می توان گفت این حوزه در افکار عمومی جا و منزلتی نداشت . سفر فرنگ ناصرالدین شاه و آشنایی او با موزه ها و بناهای تاریخی که تاثیر بسیاری بر او نهاده بود باعث شد پس از بازگشت از اولین سفر که به سال 1290 قمری روی داد ، دستور ایجاد موزه در ارگ صادر کند . این موزه که اولین موزه سلطنتی و دولتی به شمار می رود برای ناصرالدین شاه در مقایسه با آنچه در خارج کشور دیده بود ، جذابیتی نداشت به همین دلیل دستور داد عمارت قدیمی سمت شمال باغ گلستان را خراب کرده و به جای آن مکان مناسبی برای موزه بسازند . چنین اتفاقی روی داد و کارساخت آن در سال 1299 قمری به نام تالار سلام [ تالار تاج گذاری]  پایان رسید . این ساختمان دارای تالار موزه ، سرسرا ، حوض خانه و ملحقات دیگر بود . اعتماد السلطنه درباره آثار موجود در این موزه می نویسد : «موزه همایونی مشحون از جواهر گرانبها ، ظرایف نفایس اشیاء و آثار علمیه و مهمات حربیه قدیمیه و آلات و ادوات متنوعه و مصنوعات از منه سفاله و تمثیل نگاره های بی مثل روزگار و پرده های نقاشی های مشهور و حاصل صناعی کارخانه های معروف و ظرف وچینی بلور آلات ، مسکوکات قدیمیه با ضرب سلاطین معظم ایرانی و غیره است.»

 

در زمان مظفرالدین شاه ، پس از بازگشت دانش آموختگان ایرانی از فرنگ «انجمن معارف» برای گسترش آموزش و پرورش به شیوه جدید تاسیس می شود . این اتفاق مربوط به سال 1315 قمری است در سال های بعد تغییراتی در نام و قوانین ایجاد شد به نحوی که مجلس شورا به سال 1328 هجری «قانون اداری وزارت معارف ، اوقاف و صنایع مستظرفه» را تصویب کرد . در همان سال مرتضی خان صنیع الدوله به ریاست وزارت معارف و اوقاف منصوب شد . او نخستین کسی بود که در صدر مشروطیت به فکر تاسیس اداره ای به نام «اداره عتیقیات» جهت سرو سامان دادن به وضع حفریات تجاری و آنچه از این راه نصیب دولت می شد ، افتاد . ایام ریاست وی همزمان با کاوش های «دومورگان» فرانسوی در شوش بود . اندیشه های صنیع الدوله سرانجامی نیافت اما در دوره وزارت ابراهیم حکیمی و به سال 1297 شمسی اداره باستان شناسی در ساختمان اداره معارف در شمال مدرسه دارالفنون زیر نظر جلال  الملک تاسیس و نام موزه ملی به خود گرفت . در این موزه نمایشگاهی با حدود دویست و هفتاد شیئ طراحی گردید . در زمان پهلوی اول بعد از خرید ساختمان های عمارت مسعودیه برای وزارت معارف ، آثار موزه ای به تالار آیینه عمارت مسعودیه انتقال یافت . این انتقال مربوط به سال 1304 شمسی است.

در سطرهای آغازین این نوشته اشاره کردم که در حال بازخوانی اجمالی تاریخی هستیم که ما را به قوانین جدید و دستگاه های ذیربط فعلی می رساند . برای حصول این نتیجه اطلاعاتی لازم بود که از پایگاه اطلاع رسانی اداره کل میراث فرهنگی و صنایع دستی آذربایجان غربی کسب گردید که در صدر و ذیل این یادآوری از آن بهره مند شده ایم . «در سال 1304 شمسی به همت تعداد از رجال فرهنگی انجمن آثار ملی شکل گرفت و اساسنامه آن منتشر شد . بر اساس مطالبی که در مواد این اساسنامه آمده بود ، دولت وقت در بیست و پنجم مهرماه 1306 آندره گدار فرانسوی را به عنوان مدیر باستان شناسی در ایران استخدام و مشغول به کار کرد .

 

مجلس وقت در دوازدهم آبان ماه سال 1309 شمسی قانون عتیقیات را از تصویب خود گذراند . بر اساس ماده اول این قانون کلیه آثار و ابنیه تا پایان دوره قاجار اعم از آثار منقول و غیر منقول ، جزو آثار ملی محسوب می شوند . بر اساس همین قانون باید بخشی از آثار مکشوفه در حفاری های علمی و تجاری در موزه نگهداری شوند چندی بعد و در زمان وزارت علی اصغر حکمت تاسیس موزه ای در میدان مشق به تصویب رسید و در سال 1313 شمسی نقشه بنای موزه ایران باستان توسط آندره گدار آماده و در نهایت موزه ایران باستان در سال 1316 شمسی ساخته و افتتاح شد . در سال 1343 وزارت فرهنگ و هنر تاسیس گردید و مدیریت های مختلفی در قلمرو فرهنگی همچون اداره کل موزه ها ، مرکز باستان شناسی ، دفتر آثار تاریخی ، اداره کل موزه های سنتی ، موزه ایران باستان ، اداره کل بناهای تاریخی ، سازمان حفاظت از آثار باستانی و … تشکیل شد.

با پیروزی انقلاب اسلامی و تغییراتی که در ساختارهای سازمانی و شاکله دولت پیش آمد وزارت فرهنگ و هنر منحل و برخی از وظایف این وزارت خانه که ماموریت های میراثی داشتند به وزارتخانه فرهنگ و آموزش عالی و وزارتخانه فرهنگ و ارشاد اسلامی واگذار شد .

 

کاخ های سلطنتی هم به عنوان مراکز فرهنگی اعلام شد و کارشناسان آثار تاریخی بر آن شدند که با ثبت و ساماندهی آثار فرهنگی موجود در کاخ ها ، درهای آن را به روی مردم بگشانید . در این انتقال وظایف : اداره کل هنرهای سنتی / مرکز باستان شناسی ایران / مرکز موزه مردم شناسی / موزه ایران باستان / دفتر آثار تاریخی / سازمان ملی حفاظت از آثار باستانی به وزارت فرهنگ و آموزش عالی و اداره حفاظت میراث فرهنگی شهرستانها / اداره کل موزه ها / اداره کل بناهای تاریخی / اداره کل کاخ ها به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی سپرده شد.

پژمان ضیائیان

منتشر شده در تاریخ 1395.12.02 در روزنامه خبر جنوب

پیشرفت در خواندن

نظرات

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *